Wycieczka szkolna do pokoju zagadek

Pokój zagadek nadaje się na wycieczkę szkolną, jeśli klasa zostanie podzielona na małe drużyny, które grają równolegle w kilku pokojach. W Gamescape przy ul. Kościuszki 74 pojedynczy pokój mieści, zależnie od scenariusza, od 2 do 5, 6 albo 8 osób, a gra trwa 65 lub 90 minut. Gamescape przyjmuje szkoły z dziećmi od 8. roku życia, a przy młodszych uczniach w razie potrzeby ułatwia zagadki. Jeśli chcecie, żeby cała klasa grała naraz w jednym scenariuszu, lepszym wyborem bywa gra miejska. Poniżej znajdziesz, co ustalić z organizatorem, jak podzielić klasę i jak wykorzystać wyjście po powrocie do szkoły.

Co podać organizatorowi przy rezerwacji

Zanim wybierzesz scenariusz, przygotuj kilka informacji. Organizator dobierze pokoje i harmonogram dopiero wtedy, gdy je zna:

• liczbę uczniów i opiekunów, bo od niej zależy liczba drużyn i pokojów,
• wiek uczniów, bo część pokojów ma ograniczenia wiekowe,
• datę i godzinę przyjazdu, razem z czasem na dojazd, zbiórkę i przerwę,
• język gry, bo scenariusze można rozegrać także po angielsku,
• cel wyjścia, czyli czy chodzi o integrację, czy o pracę nad konkretnym tematem,
• istotne potrzeby uczniów, na przykład lęk przed ciasnymi przejściami albo półmrokiem.

Oferta Gamescape dla szkół podaje, że nauczycieli i opiekunów zaprasza do wspólnej gry bez opłaty. Operator pisze też o możliwości dofinansowania dla uczniów, których nie stać na bilet, po opisaniu sytuacji w mailu. Aktualne ceny i warunki sprawdź przed rezerwacją.

Cel, który można nazwać

„Uczniowie będą się dobrze bawić” to zrozumiałe oczekiwanie, lecz nie zastępuje celu edukacyjnego. Jeśli zależy Ci na komunikacji, po grze można wrócić do przekazywania informacji. Jeżeli tematem jest historia, sprawdź, jakie treści rzeczywiście zawiera scenariusz i na jakich źródłach je oparto.

Sama obecność łamigłówek nie dowodzi poprawy wyników szkolnych ani umiejętności zawodowych. Gra tworzy sytuację do współdziałania, a nauczyciel może pomóc uczniom ją zauważyć i omówić.

Dobór scenariusza do klasy

Temat powinien być zrozumiały i akceptowany przez grupę. Gamescape w ofercie dla szkół wskazuje dwa przykłady: Zaklęte Amulety dla klas lubiących fantastykę i Protokół C.H.I.M.E.R.A. dla grup, które chcą czegoś bliżej krakowskiej sztuki, bo częścią zagadek są w nim prawdziwe obrazy krakowskich mistrzów malarstwa.

Przed rezerwacją przeczytaj uwagi na kartach pokojów:

• Zaklęte Amulety mają półmrok.
• Protokół C.H.I.M.E.R.A., Klątwa Smoka i Ród Kraka mają ciasne przestrzenie i wąskie przejścia, nieodpowiednie przy klaustrofobii.
• Anatomia Zbrodni 2 to kryminalny thriller dla osób od 16 lat, więc nie nadaje się dla szkoły podstawowej.
• Skrzynie Umarlaków to piracka przygoda opisana jako przyjazna dzieciom, bez ostrzeżeń o ciasnych przejściach i półmroku.

Nie każdy uczeń chce mocnego kryminału, a różne pomieszczenia mogą mieć odmienne bodźce. Warto zebrać istotne potrzeby przed ostatecznym podziałem, bez publicznego etykietowania dzieci.

Podział klasy to część organizacji

Każdy pokój ma własny limit graczy. Według kart Gamescape: Skrzynie Umarlaków od 2 do 6 osób, Zaklęte Amulety od 2 do 8, Klątwa Smoka od 2 do 5, Protokół C.H.I.M.E.R.A. od 2 do 6, a Ród Kraka od 2 do 6 i trwa 90 minut zamiast 65. Oferta dla szkół podaje, że grupa szkolna może liczyć od 15 do 52 osób, a czas zabawy wynosi od godziny do półtorej.

Przykładowo, klasę liczącą 24 uczniów można na papierze podzielić na cztery drużyny po sześć osób. To dopiero pomysł organizacyjny. Trzeba jeszcze potwierdzić, że w tym samym czasie wolne są cztery pokoje, które mieszczą po sześć osób, i ustalić, gdzie czekają uczniowie, którzy skończą wcześniej.

Zaplanuj też opiekę. Regulamin Gamescape wymaga, żeby uczeń poniżej 14 lat grał razem z pełnoletnim opiekunem, który jest uczestnikiem gry. Przy grupach zorganizowanych liczbę opiekunów ustala się indywidualnie z pracownikiem Gamescape, w zależności od liczby uczestników. W młodszych klasach zapytaj więc wprost, czy każda drużyna potrzebuje dorosłego w pokoju.

Ustal również, gdzie kończy każda grupa i jak ponownie zbierzecie klasę. Rezerwowany czas zabawy nie obejmuje automatycznie całego pobytu, dojazdu i zbiórki.

Gra miejska dla całej klasy naraz

Gdy klasa jest duża albo zależy Ci, żeby wszyscy zaczęli i skończyli w tym samym momencie, sprawdź grę miejską. Drużyny rozwiązują zagadki na trasie po mieście, więc nie trzeba dzielić uczniów według pojemności pokojów.

• W grach miejskich Gamescape dla szkół każda drużyna dostaje iPada z trasą i zagadkami, także z rozszerzoną rzeczywistością. Gra trwa około dwóch godzin i może być prowadzona po angielsku.
• EscapeCity dla szkół prowadzi gry na Starym Mieście, na Kazimierzu lub w Nowej Hucie i pisze, że obsługuje nawet 280 uczniów jednocześnie, więc nikt nie czeka w kolejce.
• Legendy Krakowskie to samodzielna gra w aplikacji na telefon z GPS. Pełna rozgrywka trwa około półtorej do dwóch godzin, nie ma limitu czasu, a jeden dostęp obejmuje grupę grającą na jednym telefonie. Przy podziale klasy na drużyny każda potrzebuje więc własnego telefonu z dostępem.

Na trasie miejskiej zadbaj o podział opiekunów między drużyny i ustal miejsce spotkania na mecie.

Jeśli wyjście ma wspierać konkretny przedmiot

Temat lekcji nie pojawia się w grze automatycznie. Jeśli wycieczka ma wspierać matematykę, historię albo przyrodę, zadania powinny rzeczywiście wymagać wykorzystania odpowiedniej wiedzy. Sama obecność kodu, starego listu czy ilustracji rośliny jeszcze tego nie potwierdza. Poproś organizatora o opis rodzaju zadań bez ujawniania rozwiązań.

Przy fantastycznej grze inspirowanej Krakowem szczególnie ważne jest odróżnienie legendy od faktu historycznego. Opowieść o smoku czy królu Kraku może budzić zainteresowanie miastem, lecz nie zastępuje wiedzy o konkretnej epoce. Po grze możesz dać uczniom dwa krótkie teksty o tym samym wydarzeniu i poprosić, żeby zaznaczyli, co wynika wprost z materiału, a co jest domysłem.

Podczas gry liczy się udział

Zachęć uczniów, żeby mówili o odkryciach i zmieniali osoby pracujące z materiałem. Ktoś może potrzebować chwili na przeczytanie zadania lub sformułowanie pomysłu. Nie warto oceniać go przez porównanie z najbardziej doświadczonym graczem.

Jeśli drużyny grają w różnych pokojach, ich wyniki nie są prostym rankingiem klasy. Scenariusze mają inne zadania i inny poziom trudności. Wspólny finał może opierać się na opowiedzeniu ciekawego momentu, zamiast wskazywania zwycięzców i przegranych.

Po wyjściu – jedno konkretne pytanie

Zapytaj uczniów, kiedy informacja od innej osoby pomogła im ruszyć dalej. Krótki przykład z gry pokazuje współpracę lepiej niż ogólne hasło, że należy działać zespołowo.

Możesz też wybrać jedno zadanie i poprosić drużynę o odtworzenie drogi do rozwiązania: co było wskazówką, który pomysł odrzucono i jak rozpoznano błąd. Odpowiedzi pokażą, co grupa rzeczywiście zrozumiała. W ten sposób wycieczka pozostaje przygodą, a rozmowa pomaga wyciągnąć z niej własny wniosek.